Dinsdag 23 juli

En toch waren we (erg) vroeg wakker, dus dan ook maar redelijk vroeg eruit. We moeten nog even de routine zoeken: wat nemen we mee vanuit de camper de auto in. Met een pick-up kun je niet vanuit de auto de camper in. En als we onderweg iets nodig hebben, moeten we eerst de slide-out uitschuiven, anders kunnen we niet naar binnen.

Maar al met al waren we mooi op tijd weg.

Het bleef lang grijs buiten, maar toch was het genieten van, in het algemeen, een mooi landschap. We moesten nog  zo’n 500 km door Canada en maakten weinig stops op dit deel van de route. Dat gaf ons wel de tijd om de auto te ontdekken :-). Het is echt een luxe apparaat met allerlei snufjes. Zo kun je je telefoon draadloos opladen, hebben de stoelen airco (ook achterin) en heeft Hans allerlei informatie tot zijn beschikking over de auto.

Ook hebben we nog even met de jarige Evren gebeld. Vlak daarna, even voor 14 uur, waren we bij de Amerikaanse grens. Daar volgde de ceremonie van een foto en vingerafdrukken, maar dat ging redelijk vlot.

We waren in de USA, waar we het grootste deel van de vakantie gaan doorbrengen!! De Regway-overgang bevindt zich in het uiterste noordoosten van Montana. Als eerste gingen we, via Plentywood, op weg naar… Dagmar. 

Tijdens het uitstippelen van de route zagen we dit dorpje op de kaart en daar moesten we natuurlijk naar toe. Ondanks de afgelegen plek, ging er een normale weg heen. Maar vanwege wegwerkzaamheden kwam onze eerste backroad-ervaring al sneller dan gedacht: de omleiding ging over onverharde wegen. Het nadeel is dat de maximum snelheid nog maar 35 km p/u is. Maar dat mocht de pret niet drukken. Uiteindelijk arriveerden we bij wat op de kaart was aangeduid als “school of Dagmar”. Een vervallen gebouwtje met een wat begroeid basketbal veldje ernaast. We reden een stukje verder. Hier en daar stonden wat huizen… er zou toch wel een plaatsnaambord zijn???

Nog een bocht om en… het centrum van Dagmar: vier huizen, een dorpshuis en een “Welkom in Dagmar”-sign (in het Deens), met de oude schoolbel en een overdekt zithoekje. Keurig verzorgd met vrolijke plantjes. De school bleek in 1911 te zijn geopend en te zijn gesloten in 1996. Het was doodstil op straat, we hebben niemand gezien of gesproken.

Na de fotoshoot konden we verder zonder wegwerkzaamheden en reden we al snel North-Dakota binnen. Daar moest de klok een uur vooruit, dus was het opeens al bijna 6 uur. Intussen was het ook mooi weer geworden, met een aangename 28 graden (het voelde nog niet te heet). In Williston deden we boodschappen bij de Albertson.

Daarna reden we nog een klein stukje verder, over Senic Byway hw 1804, de Lewis&Clarktrail. Onderweg zagen we de eerste ja-knikkers, ND schijnt meer olie te produceren dan Texas. Gek dat die dingen er nog precies zo uitzien als in mijn aardrijkskundeboek op de lagere school, 45 jaar geleden. Blijk verandert het principe van oliewinning niet of nauwelijks.

We overnachtten in het Lewis&Clark Statepark, op de campground aan het Lake  Sakakawea, een gigantisch (stuw?-)meer in de Missouri river. Een supermooie plek (en geen muggen)!  Na het eten liepen we een rondje over de camping en na de afwas namen we het plan voor morgen door. 

Het koelde aangenaam af, met name door de wind, dus prima temperatuur om te slapen.