Wildfire en Icefields

Vandaag verlieten we Lake Louise om over "één van 's werelds mooiste autowegen" naar Jasper te rijden. We hebben het dan over de Icefields Parkway, en de icefields dat zijn de glaciers/gletsjers die tezamen de Colombia Icefield vormen. 
Bij het betreden van de weg werden we door vriendelijk parkwachters gewezen op het feit dat er "wildfires" bezig waren. Dat kon betekenen dat er na 14 uur tussen Lake Louise en Sasketchewan Crossing delen van de weg (tijjdelijk) werden afgesloten. 
Wij gingen er qua planning van uit dat we dat punt tegen die tijd ruimschoots gepasseerd zouden zijn. Vlak voor Saskatsewans Crossing moesten we langzaam rijden, wegens rookontwikkeling op de weg. Echt brand was er niet te zien.
Sowieso was het vandaag een grijze, frisse dag, met af en toe ook regen. De hitte, die gisteren al grotendeels verdwenen was, leek nu definitief vertrokken.
Even na het middaguur waren we bij het Icefield Visitor Center. Daar kochten we kaartjes voor de Icefields Explorer. Een soort bus met het futuristische uiterlijk van een maanvoertuig, waarmee we de gletsjer op konden. Eerst werden we met een normale bus naar de rand van de gletsjer gebracht. Langs de weg stonden dennenbomen, zo vertelde de buschauffeur/gids, van 300-700 jaar oud. Ze waren echter niet groot, maar heel gedrongen, bijna als bonsai boompjes. Datkwam door de extreme onstandigheden waarin ze moesten overleven. Door de harde koude wind vanaf te gletsjer waren veel bomen aan één zijde kaal. Flag trees,zo worden deze bomen daarom ook wel genoemd. Nadat we waren overgestapt in de Explorer reden we verder de gletsjer op. We begonnen redelijk rustig, maar al snel ging het bijna loodrecht naar beneden ("de steilste weg van Noord-Amerika", jemig, wat een records breken we vandaag weer). Dat kon omdat de Explorer 6wd was, dus aangedreven door 6 (enorme, bijna manshoge) wielen.
Eenmaal beneden parkeerde de Explorer op het Icefield en liepen we dus over 300 meter dik ijs. Het ijs kwam uit verschillende hoeken, van verschillende omringende bergtoppen. Eén van die toppen was de Snowdome. De Snowdome vormt de tricontinental divide. Vanaf deze berg ontspringen drie rivieren die naar de Pacific Ocean, de Atlantic Ocean en de Noordelijke IJszee stromen.
Het was een indrukwekkende ervaring. Het is ook maarde vraag of en wanneer we dit nog weer kunnen doe. Jaarlijks krimpt de gletsjer met 10 meter, en wanneer wij hier ooit weer zijn??
Na de Icefields stopten we nog even bij de Sunwapta falls. Onderweg hadden we regen, maar telkens als we uitstapten was het weer droog. De parkeerplaats bij de Athabasca Falls bleek ook de afslag naar onze camping te zijn. We besloten daarom door te rijden om deze later nog te zien, vanuit de camping. Deze bleek echter nog zo'n 35 km verderop te liggen en de weg liep van daaruit door naar Jasper, dus terug rijden zat niet in de planning.
Een dag eerder waren wij er gelukkig nog net op tijd achter gekomen dat we niet Whistler Campground, maar Wabasso Campground hadden geboekt. Vreemd, want we waren er allemaal van overtuigd dat we naar de eerste zouden gaan. Bij de ingang bleek dat er een fout had gezeten in de website van Parcs of Canada. De link naar Whistler kwam uit bij de plattegrond van Wabasso en daar hebben we twee plekken uitgekozen. Kregen we zomaar geld terug! Wabasso heeft minder voorzieningen, dus bijvoorbeeld geen douche. Het was er wel heerlijk rustig, met echt grote, natuurlijke plekken. En... firepits! Eindelijk konden we een vuurtje maken! Het geld dat we terug kregen zetten we om in een fire permit voor twee nachten. Hout mocht je gewoon pakken, het lag achter de toiletgebouwen opgestapeld.

Deze eerste avond reden we echter naar Jasper, daar gingen we heerlijk uit eten bij Papa George. Daarna maakten we nog een rondje langs de souvenirwinkeltjes die allemaal meer van hetzelfde verkochten. Maar wel lollig.
Terug op de camping deden we nog een spelletje. Het was een bijzonder koude avond! Al snel kropen we dus onder de dekens om te gaan slapen.