Dispersed Camping

Vrijdag 26 juli

En in plaats van terug te rijden naar de 42, gingen we voor een kleine “detour”: naar het noorden op de 4270 en dan oostwaarts, de 40 op en via de 45 naar hw 372 om een rondje om Mt Bachelor te rijden. Daarna vervolgden we de Cascades Lake Highway via de 46 naar het zouden, om zo ook de andere oever van het Crane Prairie Reservoir te passeren. Langs een klein stukje 61 kwamen we op Hw 58, naar Oakridge. Voordat we daar waren, stapten we uit voor een korte wandeling bij de Salt Creek Falls, volgens de boekjes de één na hoogste van Oregon. In ieder geval stort er, ook in juli nog, een indrukwekkende hoeveelheid water naar beneden. Respect voor de Swifts, vogels die àchter de waterval nestelen en dus telkens een douche krijgen als ze hun jong voeden. Gelukkig krijgen ze er in de regel maar eentje en deze kan toe met één à twee maaltijden per dag. Weer wat geleerd!

In Oakridge-Westfir was het even zoeken naar de Office-Covered Bridge. Eenmaal gevonden zijn we er natuurlijk ook even overheen gereden en hebben we aan de overkant onze lunch genuttigd.

Vandaar over fsd road 19, een bijzonder mooie en zeer rustige weg. Rond een uurtje of half drie viel ons oog op een erg mooi plekje langs de rivier, ideaal voor “dispersed camping” , kamperen zonder services dus. Er was al een kampvuurplek, er lagen zelfs nog houtblokken en er was een trapje naar de rivier (de North Fork of the Willamatte River). Het was er aangenaam, zowel in de zon met de voetjes in het koude water, als in de schaduw ietsje hoger, waar een lekker briesje waaide. Tegen wat je zou verwachten in hield Petra het bij een beetje suffig pootje baden en ging Hans voor de full experience: geheel onder in het koude water! En eindelijk ook de rust om lekker ongestoord te lezen!

Vlak voor het eten kwam er een buurman langs, die verderop bivakkeerde (al bijna twee weken). Hij kwam uit Washington. We hebben even gezellig gekletst en toen hij vertrok was het alweer tijd om te koken. Na het eten het vuurtje opgestookt en ons zelfopgelegde rantsoen van twee -nou ja, oké, drie- ‘smores gegeten. Al vrij snel vielen de oogjes weer toe, zodat we al even na negenen weer op bed lagen.