Sandra en Boudewijn ophalen

Dinsdag 13 juli

Na een verkwikkende nachtrust, slechts onderbroken door een telefoontje van de VISA om te checken of er geen fraude met onze kaart werd gepleegd, werden we tegen zeven uur ’s morgens wakker. - Je kunt in de USA geld betalen met je creditkaart zonder te pinnen en vaak wordt er ook geen ID gevraagd. Dat maakt dat veel gestolen creditcards hier terechtkomen. vandaar de ongerustheid bij de visa -
 Na een verfrissende douche, hetzij in de camper, hetzij in het  wat verder weg (heuvelop, heuvelaf, goede conditietraining ’s morgens vroeg) gelegen douchegebouwtje, was het tijd voor ons eerste ontbijt. Het smaakte heerlijk!  Petra miste alleen de koffie. Die hadden we niet gekocht, maar er was ook niets in de camper om koffie mee te maken, dus dat was een actiepunt voor vandaag.
Tussen negen en half tien vertrokken we weer naar Milbrae, naar hotel El Rancho Inn, om de familie van Stuijvenberg op te halen.
De timing was perfect: toen we arriveerden kwamen zij net met hun bagage de trap af!
Grappig om elkaar terug te zien in Amerika, het blijft nog steeds een beetje een onwerkelijk idee, dat we hier nu echt zijn allemaal!
Nadat ze hadden uitgecheckt maakten we een plan de campagne. Aangezien het nog lang geen 14.00 uur was, zouden we eerst naar de Wallmart rijden om wat boodschappen te doen. Op die manier konden we na het oppikken van de camper meteen doorrijden naar de campground.. Daar konden sandra en Boudewijn dan rustig aan uitpakken en inrichten en was er voor de Goestens wellicht zelfs tijd voor een korte verkennende wandeling.  De camping waar we zitten is erg groot, maar we hadden er alleen maar ons hoekje van gezien.
Het liep allemaal een beetje anders…
De Wallmart wordt van harte aanbevolen door Cruise America. Je krijgt zelfs een plattegrondje met een routebeschrijving bij het ophalen van je camper. Ze hebben er bijvoorbeeld de toiletblokken die je nodig hebt voor je toilet. Op de parkeerplaats stond dan ook al een heel rijtje cruise America campers, te herkennen aan de gigantische fotoprints aan alle kanten van de wagen.
En inderdaad, het was een gigawinkel, met van alles! Een beetje vergelijkbaar met de Hema of de Blokker, maar dan uiteraard veel groter. En bij de Blokker verkopen ze geen geweren, hier wel. Zelfs een koffiezetapparaat voor 10 dollar. Dat hebben we dus meteen gescoord. Na flink zoeken en vragen, vonden we ook de middelen voor onze chemische toiletten. De meiden hadden inmiddels een schrijfblok en bijpassende pennen gescoord voor school. Ook hebben we barbecue gereedschap meegenomen. De afdeling etenswaren van de Wallmart is echter minimaal, er zijn geen vers-producten als vlees, groente en brood. Nu hadden we in Castrol Valley nog een Safeway gezien, dus besloten we daar later nog langs gaan om eten in te slaan. 
Aan dezelfde parkeerplaats was ook een T-mobilezaak, waar we twee goedkope mobile telefoons aanschaften, om onderling te kunnen bellen, tegen lokaal tarief en reserveringen en informatie mee op te kunnen vragen.
Vandaar door de broodjeszaak, dat leek ons de meest verantwoorde keuze uit de verschillende fastfood aanbieders die er op een rijtje lagen. Eerlijkheidshalve moeten we hierbij vermelden dat de McDonalds aan de overkant van de doorgaande weg lag, wat de keuze natuurlijk wel enigszins beïnvloedde.

Op naar Cruise America, waar we keurig op tijd arriveerden. Stipt om 14.00 uur meldden Boudewijn en Sandra zich bij de balie van de rentalservice. Helaas bleek Cruise America (opnieuw) minder stipt: de camper was  nog niet klaar. Hoe lang het zou duren konden ze niet zeggen, want hij was zelfs nog niet binnen! Verder waren ook de stoeltjes op, maar die mochten ze dan bij de Wallmart kopen en achteraf  declareren.
En zo begon het wachten opnieuw. En koffie zetten (want Petra had nog steeds geen koffie op en begon ontwenningsverschijnselen te vertonen) lukt ook niet. Omdat er minder dan een kwart benzine in de tank zat, wilde de generator niet aan. En Cruise America kon (wilde?) geen koffie aanbieden. We vermaakten ons met treinen kijken  (één met zes locomotieven, dus echt héél lang) en tikkertje doen (de meiden dan).
Tegen half vier mochten dan de formulieren in gevuld worden. En nog wat later kwam eindelijk de camper! Na een vlotte inspectieronde door Hans en Boudewijn en nog wat instructies (maar die konden wat minder uitgebreid, omdat Boudewijn en Sandra inmiddels al veel hadden opgepikt), werd de inventaris nog wat aangevuld en  bleken er toch nog stoeltjes te zijn.
Vertrekken dus!
Eerste stop: tankstation. Bleek meteen een eerste hindernis. Want bij dit station moest je (waarschijnlijk mede door de gezellige buurt waarin het lag) vooraf betalen en kon je daarna pas tanken. Lastig in te schatten voor hoeveel geld je benzine nodig hebt, maar uiteindelijk zaten de tanks voor 3/4 vol.  Prima voorlopig, rijden maar weer!
Hindernis twee: de spoorbomen waren dichtgegaan voor een passerende trein, maar gingen niet meer open. Verschillende mensen begonnen om de bomen heen te rijden, of te draaien, maar begin daar maar eens aan met zo’n slagschip! Gelukkig loste ook dit zich weer op: na een poosje gingen de bomen weer open.
Verder verliep de rit voorspoedig. We konden gelijk de walkietalkies uittesten en dat werkte perfect.
In Castro Valley was het lastig een parkeerplek te vinden bij de Safeway, omdat het inmiddels natuurlijk voor iedereen boodschappentijd was. Binnen vergaapten we ons opnieuw aan de luxe, de hoeveelheden en de keuzes. Alles zag er lekker uit, maar we moesten ons beperken tot vanavond en morgenochtend.
We kochten onder meer  vlees voor op de barbecue, Ben & Jerry’s  en brood voor het ontbijt. Bij de kassa  moest Boudewijn zich  identificeren omdat hij bier kocht. Je moet hier ouder dan 21 zijn om alcohol te mogen kopen.
Na de Safeway lieten we Castrol Valley achter ons en waren we al snel  bij de campground. We haalden hout en kooltjes en maakten een vuur voor de worstjes en de spiezen. Met gebakken aardappels en sla was het een geweldige maaltijd. Na afloop stookten we het vuurtje nog even op en was er eindelijk koffie. We maakten plannen voor morgen en kletsten nog wat na. Eén van de conclusies was dat we bij een volgende keer toch maar samen moeten reizen, zodat we maar één dag kwijt zijn aan zaken als een camper ophalen en alles wat daarbij komt kijken.
Toen de vermoeidheid weer toesloeg, lagen we uiteindelijk alweer vroeg (ongeveer 22.00 uur) op bed.