Van New Halem naar Concrete

Vrijdag 2 augustus

Wakker worden als het regent betekent toch altijd dat je wat rustiger aan gaat doen, niet de noodzaak voelt van snel opstaan.

Eenmaal uit bed bakten we pancakes, lekker met veel maple syrup... Het werd al wat droger, een waterig zonnetje brak door.

Daarna een bezoek aan het visitor center. We keken een film, bezochten de informatie en probeerden contact te zoeken met thuis, om Dagmar te feliciteren. Er was geen wifi, wel telefonisch bereik. Via sms en uiteindelijk telefonisch was er ook nog ander nieuws: Dagmar had een retourtje naar ons geboekt! Op donderdag 8 augustus kunnen we haar ophalen in Seattle en op de 16e vliegt ze met ons mee terug naar huis. 

Buiten was er intussen nog een enorme bui gevallen en daarom kozen we geen trail, maar beperkten ons tot een bezoek aan Newhalem, het minidorpje bij the Powerhouse, de elektriciteitscentrale. Daar deden we drie caches. De laastste lag achter het powerhouse, in “the garden and falls”. Bij de waterval was een mooie rotstuin aangelegd, met slingerende paadjes. De Falls waren ‘s avonds verlicht, dat was al zo sinds de jaren 1920, toen de dam en de centrale waren aangelegd. De centrale was open, je kon de turbines zien en er was een tentoonstelling over de geschiedenis van de bouw van drie dammen die samen door waterkracht een deel van de stroom voor Seattle opwekken.

Na een kop koffie in de Newhalem Deli en Grocerystore, reden we verder, richting Cedro-Wooley. We namen de afslag naar Bakerlake, even voorbij Concrete. Het weer was definitief weer opgeklaard. Ook al was het vrijdag, het was vroeg, dus we hadden de hoop nog wel een plekje te vinden op een van national forest campgrounds. De eerste stop was bij een dam, waar de energiemaatschappij een campground had. Er waren nog vele plekken, allen first come, first served. Het zag er alleen niet zo aantrekkelijk uit, dus we besloten de gok te wagen en nog even door te rijden. De eerstvolgende was al vol. Daarna leken we meer geluk te hebben, geen bordje met full of no vacancy. Maar op het moment dat we de fee-enveloppe pakten (daar moet het geld in voor je site en je scheurt er een deel af dat je aan je sitenummer klemt als betalingsbewijs), realiseerden we ons dat we vergeten waren te pinnen en dus geen contanten meer hadden!!! Dat was erg stom!

Omdat de hele weg terug en weer opnieuw rijden zoveel tijd zou kosten, dat het nog maar de vraag was of er nog ergens plek was, besloten we om dan maar naar de KOA vlakbij de afslag naar Baker Lake te gaan. Daar konden we met creditcard betalen. Gelukkig hadden zij nog wel een plekje voor een nacht. En het was nog een leuk plekje ook!

Omdat er in het centrale deel van de camping wifi was konden we nog iets uitgebreider met Dagmar overleggen. Verder hebben we wat gelezen en zalm klaargemaakt op een houtvuurtje: in een pakketje van alumuniumfolie. Heerlijk! De buurman kwam af en toe even kijken, we raakten aan de praat, hij was Canadees, kwam uit Kelowna. Omdat ook zijn eten klaar was moest hij aan tafel, maar hij beloofde terug te komen! Dus na het eten klopten Ron and Diane, met hun eigen biertje en wijntje bij ons aan: we hebben ons aan jullie picknicktafel gezet, komen jullie ook? Er volgde een gezellige avond waarbij we spraken over reizen (uiteraard) en zij ons tips gaven, zowel voor de komende dagen als voor reizen in Canada ( en zelfs Australië). Maar waarbij we het ook over politiek hebben gehad: Trump, Trudeau, Boris.  

Toen het te fris werd was het bedtijd!