Mount Baker verkennen

Zaterdag 3 augustus

Na een douche en een lekker ontbijt in de zon, waarbij we afscheid namen van Ron and Diane. Ron had ‘s nachts nog wat verder liggen denken en kwam met nog wat aanvullende tips voor als we naar Yukon zouden willen: Alaska erbij nemen, dat was goed te doen. Wij waardeerden het natuurlijk heel erg dat hij zelfs ‘s nachts nog aan ons had gedacht. Na nog de naam van een schrijver/dichter te hebben genoemd die we beslist moesten lezen ter voorbereiding (Robert Service), vertrokken ze.

En wij even later ook, op zoek naar een ATM en een propaantank, om onze gasvooraad aan te vullen. Dat lukte in Sedro-Woolly. Daarna namen we niet de weg naar de eilanden, zoals in eerste instantie gepland. Omdat we donderdag Dagmar in Seattle moeten ophalen, blijven we nog wat langer ten oosten daarvan “hangen”. Vandaag naar Mount Baker, daarna nog een bezoek aan Mount st. Helens (tip van Ron and Diana).

De weg naar Mount Baker was leuk, afwisselend. Langs de hw 9 richting Deming, door weilanden, akkertjes en fruit. Kleinschalig, overal leuke huisjes en boerderijtjes, heel lieflijk allemaal. Vlak voor Deming was de afslag naar Mount Baker, over de 542, langs Maple Falls, Warnick en Glacier. Daar reden we het national forest weer binnen; mt Baker-Snoqualmie NF. Er waren weinig plekjes voor dispersed camperen, althans niet langs deze weg. De zijwegen, naar verschillende trailheads, waren allemaal onverhard. We reden dus eerst nog even door. De campings waar we langs kwamen waren allemaal al vol. Bij de Silver Fir cg verwezen ze naar een groot snowpark terrein (waar in de winter geparkeerd wordt voor langlaufen), voor dispersed camping. Het terrein was groot, een soort grindvlakte, en er stond nog niemand, dus dat was wel een optie om te onthouden. Eerst maar eens verder onhoog rijden, want om 14 uur op een parkeerterrein te gaan staan...

We stopten bij Picture Lake voor... inderdaad een foto! We waren niet de enigen. Naast Amerikanen, Aziaten en mensen uit India, was er een groep feestgangers met Schotse roots (kilts en doedelzakken) voor een bruiloft. Toch lukte het om wat mooie foto’s van Mount Baker te maken, zelfs zonder auto’s!

Daarna door naar het Heather Meadows Visitor Center. Daar bestudeerden we alle informatie over de trails en we besloten om morgen de Chain Lakes trail te gaan doen. Om nog te beslissen waar we zouden beginnen, bij het Visitor Center of bij Artist Point, klommen we met ons bobbeltje nog even verder omhoog. Bij Vista Point liepen we een groot deel van de Artist Ridge trail (geheel op gelijke hoogte en goed geplaveid). Mooie uitzichten, veel mensen, veel pret: fotosessies, selfies, ongehinderd de tijd nemen daarvoor terwijl er andere mensen op dezelfde plek willen... Het leukst was een stel met vier honden. Zij liet er een ontsnappen, het beest had zich uit zijn tuigje gewurmd. Zij krijste de hele boel bij elkaar, hij gaf haar zijn twee riemen in de hand en holde (met een volle rugzak hobbelend op zijn rug) achter het dier aan, dat pertinent niet luisterde  en zigzaggend over de route en de rotsen/de stukjes heide liep. Iedereen hielp: naar links, kijk daar, hij gaat rechtsaf. Mensen riepen, floten, probeerden hem te pakken... Ineens begon zij weer te krijsen: hond nummer twee ontsnapt!!! Hij wist even niet meer waarop nu te focussen, maar intussen wist iemand de eerste hond te pakken, zodat hij het dier weer kon aanlijnen. De zoektocht naar hond nummer twee hebben wij maar niet meer afgewacht.

Tegen half vijf waren we weer bij de snowpark, waar inmiddels een auto met tent stond, in de verste hoek, rechts. Links stond een flink aantal bijenkasten. De uiterste linkerhoek was naar onze smaak iets te dicht daarbij, teveel bijenactiviteit. Dus we namen we de dichtsbijzijnde hoek, rechts, waar een grote berg grit ervoor zorgde dat we wat afgeschermd van de weg zaten en er niemand tussen ons en die berg paste. Prima! Wij hoefden niets met een tent, hadden ons eigen toilet, dus heel goed te doen. We pakten onze stoeltjes en een tafeltje en met chips en een biertje vermaakten we ons met het kijken naar auto’s die aankwamen, een rondje reden, het onverharde weggetje inreden om vervolgens allemaal terug te komen. Velen vertrokken weer, soms om later toch maar terug te komen, anderen bleven. Ze sliepen in tentjes of in hun auto. 

Toen het frisser werd verhuisden wij naar binnen om te koken en te eten. Ondertussen werd het langzamerhand toch steeds drukker op het terrein.

Toen  het te donker werd en er binnen een lichtje aan moest, gingen de gordijnen dicht en konden we niets meer zien...